IN GESPREK MET…TOM VAN DEN STEEN

woensdag 18 september 2019

Nadat Niels Gevers te kennen had gegeven dat hij naar Reusel Sport zou gaan, moest SDO'39 op zoek naar een nieuwe trainer. De keuze viel op Tom Van Den Steen. Net als Niels komt hij uit België en is hij hier in de Kempen (nog) niet zo bekend. Tijd om hem eens uit te nodigen voor een kennismaking en ik heb zelden of nooit zo’n gedreven voetbalman gesproken. Als Tom over trainingen en tactiek praat, vliegt de tijd voorbij. Hieronder zijn mening over het een en ander, nadat hij zich eerst voorgesteld heeft.

Tom Van Den Steen ( zo schrijft men mijn naam, met al die hoofdletters), ben 40 jaar oud en woon in Retie (België). Ik ben drie jaar geleden gescheiden en heb twee zonen, Dennis (15) en Milan (12). Ik ben opgegroeid in Dessel en afgestudeerd in de Industriële Wetenschappen ( voorbereiding richting ingenieur). Ben toen met de studie gestopt en heb al heel wat baantjes gehad. Ik ben begonnen als technieker en thuis heb ik gewerkt aan/met machines die wij verkochten aan bakkerijen. Daarna heb ik gewerkt in een fabriek waar brandstofstaven gemaakt werden voor kerncentrales over de hele wereld. Bedrijf is gesloten en toen ben ik frituur-uitbater geworden. En nu werk ik twee nachten van acht tot acht bij Estee-Lauder in Oevel. Dat is een cosmeticaproducent. Daar werk ik als technieker aan de lijn. Ik moet ervoor zorgen dat de producten op de juiste wijze gemaakt worden. De nachten die ik werk zijn van vrijdag op zaterdag en van zaterdag op zondag. Op zondag ga ik dan ’s morgens nog naar een wedstrijd van mijn zoon kijken en dan naar SDO'39 dus dan slaap ik meer dan 24 uur niet.

Als jeugdvoetballer heb ik gespeeld bij Witgoor Dessel en Dessel Sport. Als senior heb ik bij een aantal kleinere clubs gespeeld. Ik speelde in de verdediging of als verdedigende middenvelder. Mijn sterkste punten waren inzicht en een geweldige mentaliteit. Ik was ook tweebenig. Mijn techniek was redelijk, maar ik was niet al te snel. Voetballen deed ik tot m’n 25-ste. Toen scheurde ik mijn kruisband af en ook mijn meniscus heb ik gescheurd. Ben ,denk ik, zes keer aan m’n knie geopereerd en nu gaat het weer wel. Voetballen ging toen niet meer en dat  deed me zoveel pijn dat ik het niet aan kon om veel naar voetballen te kijken. Ik deed dus helemaal niks in het voetbal, totdat mijn zoon ging voetballen. Ik ging het team waarin hij speelde, trainen; vond dat leuk en heb in de afgelopen jaren in België alle mogelijke trainersdiploma’s gehaald, op het hoogste na. Dat wil zeggen dat ik in Nederland de hoogst spelende amateurverenigingen mag trainen.

Voetbal kijk ik niet zoveel op tv., want ik ben elke avond weg, twee avonden in de week train ik namelijk ook nog het team van mijn zoon. In België ben ik fan van Club Brugge; buitenlandse clubs interesseren me niet zo veel. Als ik kijk, doe ik dat zonder geluid. Ik kijk voetbal als trainer, niet als supporter. Voetbalpraatprogramma’s kijk ik ook niet. Als die analisten het toch zo goed weten, zouden ze zelf wel als trainer functioneren. Trainers mogen wel wat zeggen. Overdag ben ik ook veel met voetbal bezig bijv. trainingen voorbereiden. Hoe kan ik trainingen aantrekkelijker maken voor de spelers, hoe kan ik de spelers beter maken? Beter maken door hun inzicht te verbeteren, zodat ze op het veld de juiste beslissingen nemen. Als trainer heb ik het inzicht en het vermogen om een wedstrijd tactisch goed te lezen en indien nodig om te buigen. Ik probeer ook een bepaalde visie op een spelersgroep over te brengen. Maar die visie moet voor de spelers wel te begrijpen en uit te voeren zijn. Ik wil werken aan mijn empathisch vermogen. Sta 100% voor m’n spelers, maar zo kom ik niet over. Ik kom serieus en streng over, maar ben echt wel benaderbaar. In het begin is er vaak te veel afstand tussen de spelers en mijzelf.

Waarom ik trainer ben geworden? Voetbal is een beetje m’n leven. Ik heb ook geen andere hobby’s. Ik wil als trainer verder en op zo’n niveau trainen dat werken een bijzaak wordt. Tot nu toe heb ik bij verschillende clubs jeugdteams getraind, bijv. bij Lierse. Bij grote clubs in België liggen contracten voor mij klaar om daar full-time te gaan werken. Dat wil ik nu niet, want ik wil kijken hoe ver ik bij de senioren kan komen. Ook in België had ik aanbiedingen om senioren te gaan trainen, maar ik werk liever in Nederland. In België wordt betaald en wil men bijv. snel promoveren. Als het even niet goed gaat wat betreft de resultaten ligt men snel buiten. Daar zijn de verwachtingen hoger en soms niet realistisch. In Nederland heeft men meer geduld met een trainer. Zeker ook bij SDO'39, zo heb ik begrepen.

SDO'39 heeft een goede mentaliteit in de spelersgroep. Ik kan er mee aan de slag. Tot nu toe bevalt het prima! Mijn manier van spelen mag ik er in brengen. Spelers staan er voor open. We willen georganiseerd voetballen; vanuit de verdediging, op dit moment. In de toekomst willen we meer komen tot voetbal met druk naar voren. Als iedereen fit blijft en er geen schorsingen komen, dan verwacht ik dat we middenin eindigen en dat we in de tweede periode een bepaalde rol kunnen spelen. Het seizoen is geslaagd als de ploeg meer dominant kan spelen. In ieder geval meer dan nu.