NIELS VOND HET EEN PRACHTIGE TIJD BIJ S.D.O.’39

dinsdag 21 mei 2019

Na twee seizoenen vertrekt Niels Gevers bij onze club. “Door de voordeur” zoals hij zelf zegt. Hier onder volgt een verslag van zijn bevindingen bij SDO.

“Zelfstandig” trainer zijn van een selectie is heel anders dan assistent-trainer zijn. De spelers kijken naar jou voor oplossingen. Ook moet je de club uitdragen naar buiten toe. Je moet je gedragen zoals ’t hoort. Eigenlijk had ik ’t trainer zijn iets makkelijker verwacht. Toen ik hier begon, dacht ik: “kan ik het wel”? Maar ik voelde me al snel goed bij wat ik moest doen. Op de training liep ’t goed, maar zeker in het begin in de wedstrijden minder; daar kon ik soms wel eens wakker van liggen. Ik heb toen veel gesprekken met de spelers gevoerd. De eerste helft van mijn eerste seizoen heb ik er bij de spelers te veel druk opgelegd. We moesten snel terug naar de vierde klasse vonden ook de supporters. Dus daarna minder druk en het ging toen ook veel beter. En…soms moet je ook wat geluk hebben. De wedstrijd thuis tegen Hulsel wonnen we met geluk. Verliezen we die, dan spelen we waarschijnlijk geen nacompetitie en voetballen we nu nog in de vijfde klasse. Het hoogtepunt van mijn tijd bij SDO is de promotiewedstrijd tegen Riethoven. Ontgoocheling toen we de voorsprong weggaven. Vreugde toen we in de verlenging op voorsprong kwamen. Spanning om die voorsprong met tien man over de streep te trekken, daarna pure blijdschap. We hadden het met z’n allen gedaan.

De spelers hebben stappen gezet in het elkaar coachen; in positiespel. Het komt er alleen niet altijd uit. Omdat wij niet met mandekking spelen, moeten de spelers wel meer met elkaar praten als ze een tegenstander aan een ander over laten. Soms zijn er nog te grote afstanden tussen de linies. De spelers moeten zelf meer nadenken. Het elftal is nog meer een groep winnaars geworden. Vroeger, zo leek mij, maakte men zich minder druk als er verloren werd. Nu is dat toch anders. De mentaliteit is beter geworden in de groep. Het was al een hechte groep en nu is dat misschien nog wel sterker geworden. We scoren te weinig en dat ligt niet alleen aan Martijn en Mike. De laatste pass op hen is vaak niet goed. Ik hoop dat men volgend jaar een rustig seizoen heeft; de middenmoot. Maar ‘t zal niet meevallen. Selectie is nou eenmaal klein.

Zelf ben ik als trainer rustiger geworden. Ik maak me bijv. niet meer zo druk om een grensrechter van de tegenpartij die ‘vals‘ vlagt. Ik relativeer meer. Ik ben nog steeds fanatiek, maar de eerste maanden misschien wel te fanatiek. Ik ben meer naar de groep gaan luisteren en ben iets minder stringent geworden; iets soepeler. Al moet je daar natuurlijk ook mee uitkijken. Ik hoop dat men mij bij SDO herinnert als een fanatiek, gedreven persoon. Als een trainer met een idee en iemand die spelers beter wil maken. Vorig seizoen is Mike Gevers flink vooruitgegaan en dit jaar heeft Christian Paridaans flinke stappen gezet.

Ik kijk uit naar volgend seizoen om bij Reusel Sport te beginnen. Het is een nieuwe omgeving, nieuwe spelers. Een jonge selectie, omdat een aantal oudere spelers ermee stoppen. Voor mij wordt het ook leerzaam. Ik heb al een wedstrijd in de derde klasse gezien en het tempo ligt een stuk hoger dan in de vierde klasse. Ook bij Reusel Sport wil ik spelers beter maken. Heb er veel zin in!

Hoe ik me SDO herinner? Het is een heel gezellige, warme club. Zou ik iedereen aanraden. Als je als trainer iets vraagt om bijv. materialen, dan wordt dat geregeld. Alles ligt er keurig bij; kleedkamers, shirts netjes gewassen enz. Na de wedstrijd gezellig wat kletsen. Minder fijne herinneringen zijn het overlijden van Ellen, de moeder van Tuur Willems en het overlijden van Ad van Rijn, vader van Marco. Met Ad heb ik nog een aantal fijne gesprekken gevoerd. Ik voel me bij SDO thuis. Het is voor mij geen vaarwel, maar een ‘tot ziens’. “

Niels, we wensen je veel succes en plezier bij Reusel Sport en dat je er net zoveel succes mag hebben als bij SDO.       

 

Harrie H.